ناله ي باز نشستگي

عمـــــري بگذشت عمـــــــر دبيري به سر آمد

بر جان من هم نــــــوبت پـــــــــيري به در آمد

سي سال زدانش چـــو مـــرا باده ي مستي

وز مكتب مستي به جـــــدايي خــــــــــبر آمد

ياران همه در مكــــــتب عشق با دل پاكـــي

وز درد دلــــــــــي يك دمي گــــــويا به بر آمد

بگسسته ززنجـــير تنيـــــده شـــــده گشتيم

پيوند من و تو چه به نـــــوعــــــــــي دگر آمد

هر باب سخن گــر بگشودم به عــــــــــزيزان

باحكم نهايـــــــي به مــــــن هم تاج سر آمد

پا را رمقي نيست دگر با همه هجـــــــــــران

بي عشق و صفا بودن دنيا ، نــــــــــــظر آمد

يوسف قلم از دست نيانداز به كــــــــــــرامت

گرروزوشب هم برگ فنا مستمـــــــــــــر آمد

شبتاز کن

ای دلربا ای عاشقا بر روی ما در باز کن

یک دم بیا بر کوی ما با ما یکی دمساز کن

هر جا روی بازم بیا ای نازنین با عارفان

در عشق ما یک دم علم دربام ما افراز کن

من منتظر ماندم بسی در کوچه ها بریادتو

با این نثاری یادکن یا زانــــکه ما آواز کن

هجرازشما ما را هرآن انسان بی نامی کند

با عابدی در حق ما حرفی زدل ابراز کن

ما با قمرشب را به پایان برده ایم دراین هنر

با اختران همسو بشو در تار شب شبتاز کن

گویم زبی تابی هرآن درعشق ما ده یک نظر

در دادنت بر ما نظر با بال حق پرواز کن

شبها به پایان می رسد عمری به آخرسرزند

بیار

ای دلا یــک نفس از صحبت آن یــــــــــــار بیار

شب وروز ازهمه جا نامه ی دلـــــــــــــدار بیار

نکنم فاش زهـــــر بابِ سخن مــــــــــــن سخنی

تو برو بــــاز به من صاحب اســــــــــــرار بیار

به وفا این همه از آتش دل با خـــــــــــــبر است

بهر آسایش دل نـــــاطـــق خــــــــــــــونبار بیار

شب وروزم زدلارایی دلــــــــــی خسته شدست

به فـــــرا خــوانی همی دلبـــــــــــــر عیّار بیار

ما که بردام طمع بسته شدیم برســـــــــــرعشق

زقــــدح بر دل ما صورت کـــــــــــــردار بیار

غم ما در همه جا ثبت شده بــــــــــــا غم عشق

بــــه زمستان دلــم چهره ی گــــــــــــلزار بیار

سخنی گفته شده با ره او بــــــــــــــــاز به هجر

به چنین از هدفی چـــــــــــوبه ی یک دار بیار

يوسف پورعظيم شوطي

فرزانه بميرم

بگــــــــــــــذر زمن اي يار كه مستانه بميرم

باجـــــــــام قـــــــــــــدح با مي ميخانه بميرم

با نالــــــــــــه ي من سوز تو آيد عجبا خوش

ول كن تو مــــــــــرا تا كه چو ديوانه بميرم

چــــــــــون بلبل خوشخوان زدلم ناله چو آيد

عاشق همه داند كــــــــــه چو بي دانه بميرم

عمرم كه گـــــــــذر شد ولي افسانه نگر شد

شادم كه در ايــــــــــن زندگي افسانــه بميرم

با جـــــــــــــــــرات دل پا به حياتي بنمودم

غيرت به كجا رفته كـــــــــه در خانه بميرم

با مردم اين خاك وطــــــــــن من به سرشتم

عيب است كه تا ازهمه بيـــــــــــگانه بميرم

يوسف تو كه با اين همه شعـــرت زنگارش

روكن به قلم گو كه چو فــــــــــرزانه بميرم

 شعر براي مادر يك غربتي

مادر از غـــــــــــــربت گلي چيدم به دل دارم هنوز

گــــــــــــــــر چه در پيشت نباشم باز هم يارم هنوز

هر شب و روزم به ذكر از نام تو ست در قلب من

روح من با توست همي با تو خـــــوش افكارم هنوز

در حياتي نو چــــــــــــه من از اين زمان دارم بسا

هر چه بينم از خــــــــوشي بي تو كه خونبارم هنوز

در شب تاريك ز هجــــــــــران ،بوي آغوشت كشم

هـــــــــــــر كجا گل چيده ام من با تو احضارم هنوز

خــــــــــــــواب رويا هاي من با ديدنت جاني گرفت

خــــــــــواب هم از من گريز در شوق ديدارم هنوز

مادرم نامت به رضـــــــــــــوان باغ جنت را نشان

با چنين اسم نشان ،نامت نگـــــــــــــــــهدارم هنوز

هر گلــــــــــــي جستم نبودش بوي آن چون بوي تو

روح و جانــــــــــــــــم شد معطر ليك عطارم هنوز

يوسفا شعري نــــــــــــــــوشتي بر عزيزاز روحيه

گـــــو در اين شعرت همي چون نورو انوارم هنوز

 يوسف پورعظيم شوطي

                           سرنوشت از مجلس

ســـــرنوشت اين حيات تصويـــر از مجلس بُوَد

فــــقر و بيكاري عذاب ، تقديــــر از مجلس بُوَد

رشــــــوه ها و فقرها ، يا هـــر كه از ذلت شده

باز گــــــويم چهره اي ، تنويــــر از مجلس بُوَد

جـــــايگاه مجلس از بسكه ، مقام عـــــالي است

هركه برمــــا رخ دهد ، زنجيـــــرازمجلس بُوَد

خانـــــه دوشي ،گــــريــه هاي  خــــــــون د ل

اين همه دست گـــــدا ، تقصـــير از مجلس بُوَد

بند قانون ضعف قانون ، كار هــــر سه قوّه را

در نگاه عـــــــاقلان ، تفسيـــــر از مجلس بُوَد

با ورود اهل علم ، اهل خــــــرد ،بــر آن مكان

در نمـــودار حـــــــيات ، تقديــر از مجلس بُوَد

اي خداياري و اي استادِهـــرصاحــــــــب هنر

دست بر دست داده ايم تو قيــــــرازمجلس بُوَد

عاقيت اين است برادر ، با خــــرد بنگر همي

                                سربلندي ، سر به زير ، تحريــرازمجلس بود

از براي مجلس شوراي كشور

بــوي علّامه ي همچون جعــفــري در شهر ماست

                         عقل و منطق ثبت قانون از وجودش چون دوا ست

فـــقر و بيكاري ، گــــراني ، با فَسيلان آمـــدست

                     پول و قدرت ، زور و تزوير ، ا ز كجا بر ما بلاست

با مــــدرّس گـــــونه انسان همدمي بايـــــد نمود

                        مجلس مــارا چنين ا نسان هــــا ، گــــويا رواست

بس زدودند ا ز كرامـــت هــا و شخصيت  ز‌مــــا

                          كي تمامش بايدش، اين ظلم ها ، از مـــا نداست

يك شبه ميليار دها ،پول از كجا ،جمع گشته است

                        فقر و ذلت ، باز گويم ، از چنين افــــــراد هاست

كرسي مجلس اگـــــــر در دست پولداران  شود

                       هر شب و هر روز ما ، تا روز مردن ،گو عزاست

از وجـــــــــود قصه ي ، كــارخانه ها و راهـــها

                        فقر و ذلت ،بي مساوات ، رشو ه ها ،گو بر ملاست

پــول و قدرت ،زور و تزوير گرخورد شمشير تيز

                        ملت  دلخون ما ، آنگه بگــــــو از غـــم رهاست

با فسيلان ،كشور پـــــــــــويا ، به راكــد زد قدم

                          در چنين احــــــوال ما ، علــمِ خداياري شفاست

از درون علمش فزون ، واز خـــــرد منطق حكيم

                       وز قلم كاتب همان ، هر اهل دل دست بر دعاست

                                           یوسف پور عظیم شوطی

دختر افغاني

چــــــــه زيبا خو.ش سخن ديدم من آن دختر زافغاني

                 زپـــــــــــاكي ها مرا دعوت نمودش او به  مهماني

مرا مهرش چنان افزون به دل چون بر نشسته خوش

                ببوسم قلب پـــــــاكش را در اين محفل به به انساني

صــــــدايش را جمـــــالش را ز الفاظش بجستم مـــن

                   زدل خـــــــــــــــواهم كه تــا بينم زاو سيما ي خنداني

اگـــــــــــــــــر بــــــاد صبا آيد به آن گـــويم ببر نظمم

                   از ايـــــــــــــــرانم بــــه آن دختر زافغاني بـــه آساني

لياقت را بسا ديــــــــــدم ،زدانــــــــــايي در او هر دم

                   خــــــــدا يا خود رسان آخر ، تو آن دختر به سلطاني

تو اي يوسف نويس نظمي زدل صد بار به هر وزني

                    كه چون دائم توهردم خوش نمايي بس غزل خواني

تو اي دختر زافغاني اگـــــــــــــر خواهي شناسي من

                 سرا غم گير زايـــــــــراني كه چون هستم من ايراني

                                          یوسف پور عظیم شوطی