RSS  

            عمرت به راه

نمي داني مگــــر عمرت به راه است

زناداني بسي راهــــــــت به چاه است

شب و روزت گــــــــذر دارد به آرام

زچشمان تك به دنيا يك نگــــــاه است

اگر خندي كنارش گـــــــريه هم است

زراه دل نباشي گـــــو گنـــــــــاه است

تمام مــــــــــــــــــردمان  روزي نباشد

كه خــــوش باشد خدايت جان پناه است

چـــــــــه سازي كاخ رنگين و بزرگي

براي مــــــــردنت جان رو براه است

اگر بر اين حيات چسبي به اســــــراف

بدان كلا حياتت بس تبـــــــــــــــاه است

تو را راهـــــــــــــــــي گذر بايد زدنيا

اگر دنيا بـــــــرايـــــــــت مثل ماه است

به يك روزي نباشي چـــــون تو با جان

تو اي يوسف بنال زان روز به آه است

                   اعتماد

اعتماد ما   دگر بر كس نباشد بعد از اين

دل زخون آغشته گشته گريه باشد با حزين

ما زدل بر دل دلي را بسته بوديم بي ريا

ما جهنم را گزين كرديم ترا مينو  برين

حق را ناحق چه ساده كرده اند در اين ورا

صحبت حق چون دگر بي معني شد باشد همين

بعد ازاين وادي به خشكي مي رود چون مستمر

تشنگان بر جان ما در راه ما دارد كمين

وين قلم در دست من چون بي صدا بشكسته هم

با رذالت صفحه را نقاش چون باشد نگين؟

سينه ها مملو زدردست ،از همه گفتارها

 ره كجا باشد ندانيم جملگي در اين زمين

يوسفم نالم ولي ناليدنم بهر چه است

ليك اين ناليدنم با استوارست و متين

غزل عارفانه ی عاشقانه

همي از دل براي دل، بسي من گفتگو دارم

ميان هر سخنهايت، سخن را جستجو دارم

قيامت را به ديده من ،اگر بينم زدل گويا

نمي دانم در آن روزهم، رخي بي آبرو دارم

دل از ناله بنالد چون ،مرا يك دم به سويت خوان

كه با آب سخنهايت ،دلي را شستشو دارم

عطوفت از دلي بيرون، بياور تا بسازد دل

اگر خواهي زمن حرفي ،چنين من خلق و خودارم

زهر معشوق و عاشق ها، نموداري بيابم من

كه چون از عشق و عاشق من ،هزاران پرس و جو دارم

ادب از حكم استدلال ،به منطق مي رساند دل

همه همدم به دل باشد ،چرا من زلف و مو دارم

گشايم دفتر دل را، دگر از روي منطق ها

كسي حرفي زند از من ،بگو او رفت و رو دارد

چهره بگشا

 من كه در فكر توام يك دمي از چهره گشا

                                       تاكه دنياي خزان ره بگشايد به فنا

 گر تو ره بر دل و اين كعبه گشايي ره خود

                                         قدمي بر نگذارم تا ابد من به منا

 خوش بيان كردو همان عارف و زاهد به قلم

                                   تو كه نوري  و ولي ما به كجا و تو كجا

 به قضا يا قدرم رو به حياتم چو روان

                                 بس زآن قدرت خويش حافظ ما شو زبلا

من خمارم كه زمستي نتوان جمله اي گفت

                        بس به اين حال من از حكم خودت كن به سزا

عاشقي سوخته در مكتب تو همچو چو شمع

                                   نسپر جان مرا  بر  قدري  يا  به  قضا

آفتاب من از آن نور تو گير د ره خود

                             جلوه اي كن به همه تا كه رويم ره به رضا

                                    یوسف پورعظیم شوطی

در بزگداشت هفته ی معلم

مـــن کـه معلــّم بـوم بـاز که قــــــــــربا ن تو

این همه عــلــم ازخــــــــــردبوده زاحسان تو

ای که به ما داده ای درس ادب ازکــــــــــرم

نـــور وفــــایی دهــــــــــــد راز گــلستـان تو

بـــاز دلـــم بــا شما نوحــــــــــه سرایی  کند

نـــالـــه بـــه دل آورد سـاز نیستان تــــــــــو

من کــــــــــــه مطیعت شدم از ازلی تاکنون

بــر دل مــــــــــــن ره دهد پند زر افشان تو

هرچـــــــــــه تو گفتی به من یادهمی دارمش

عطر بهاری بسا حـــــــــــــرف زمستان تــو

گـــــــــــوش به هر پند را باز فــراخوان کند

در ســـــــــــر یک مطلبی نـــاله ی دیوان تو

 گر نظری افکنم بر سخنت هــــــــــــــــر زمان

نـــور حقـایق دهـــــــــــــــــــد شمع شبستان تو

گرچه دبیری تــــــــــــــــو هم دروطنت یوسفا

داد نزن بچه ها جمله کــــــــــــــــه  مهمان تو

جمعه 6-2-86 ساعت 2-20 دقیقه ی شب

                      پرواز كيست

عشق من در اين دلم سر لوحه ي آغاز كيست

يا در اين وادي تو گو اين راز دل همراز كيست

گل در اين گلشن نباشد صحبت از گل ها نكن

يا كه بلبل را تو گو ،بي گل كه آين آواز كيست

ما كه رو از هم نموديم در وراي عشق خويش

يك سوال از من به تو، اين ساز ني ازناز كيست

خسته بودي مرغ جان ،از اين كلامم در كمال

بيكمال اين شوق پر، يا اين همه  پرواز كيست

من در اين خلوت نشستم اي عزيزم روزو شب

كس نبيند چون مرا ،از او بجو سرباز كيست 

در پريشان حالي ام اشكي زدل آيد برون

بي مي و ساغر تو گو، اين ميكده دمساز كيست

يوسف از اشكش كند، دريا مهيا بي ريا

آب اين ديده زجان ،از نوحه ي خود تاز كيست

جام مي رنگين كنيم

گفت وخوش گفتش بيا تا جام مي رنگين كنيم

باده ها نوشيم و اين لب را بسي شيرين كنيم

مست و مستان در خراباتي به سر وين شب زدل

مستي مستانه را چون عارفان تمرين كنيم

ناله ها آريم زدل وين شب براي يادمان

بخشش از اين گنج دل بر هر كس مسكين كنيم

بوسه بر آن سجده گاهي بر زنيم از شوق عشق

تا عبودو بندگي با اين لبان تضمين كنيم

با چنين سجده دلي آكنده از مهر و وفاست

پس بيا وين صاحب درگاه را خوشبين كنيم

هر كسي را يك  رهي بايد به آن نور وفا

عارفان گويد بيا، دل خوشه ي پروين كنيم

يوسف از هر جمله يك معنا دهد بر عارفان

چون كه گويد او بيا هرزلف را پرچين كنيم

از ابليسان

خدايي خوانده ام خودرانخواندم من كه قرآن را

زسجده سر نخيزانم كه تا گويندو ايمان را

صدايم ناز عشق است و دلم با صوت ديگر چون

كه مي دانم كسي اصلا نداند اينكه كتمان را

بسي دانم سخن از دين تواناتر چو خود خوانم

زاين خصلت بسي شادي دهم  وافر چو شيطان را

به جايي اشك ريزانم كه مردم ديده اندازد

بدين خاطر كنم حيران تماما جمع انسان را

گهي مظلوم به جانانم  گهي افسرده بد حالم

كه دين را با چنين حالت نشان از خود به جانان را

زبسم الله من هركس بسي جاهل كه خود خواند

كه تا همچون من آرد آن چو بسم الله رحمان را

تو اي يوسف چه گويي با، سخن از درد دل هابت

كه مملو مي كني دانم زابليسان تو  ديوان را

سكوت

گويم سخن از باب حق پس دار را آماده كن

بالاي دار ِاين جان من بالاترين افتاده كن

با اين سكوت راز دل يا اينكه با اين جمله ها

معناي سختي گر دهد با جمله اي تو ساده كن

رو از عبادت مي كنم ني من نباشم كفر سان

در روي فرش پربها وين پيرهن سجاده كن

گرديده اي آهي زكس گويا كه ظالم ياراوست

زينجا ست گفتم اي دلم خود را به دارآماده كن

ازاد را معنا نه اين اي  دل بخواه آزادگي

پس روي دار زندگي اين نعش را آزاده كن

ما را دگر اين زندگي در نوع حبس ديگران

اي جان من يك ريسمان بر گردنم قلاده كن

يوسف بنالد روزوشب خوابي ندارد عاقلان

پس پيش عالم بي عمل تو سجده را ايستاده كن

خسته

خسته از دنيا شــــــــــــدم با ناله هاي شب همي

كن نظربرحال من ويــــــــن روزها يارب همي

سينه ام آكنده از دردست گـــــــــــــويا بي زبان

ساختم من از بلا در سينه ام مكــــــــــتب همي

من زغم بيگانه نيستم چون فراست حاكم است

هرچه بيداري شـــــــــود درد و بلا اغلب همي

ما كه در بنــــــديم و اين مشكل بسي با ما انيس

با چنين احـــــــوالها وين سرنوشت مطرب همي

ديگر از شادي بريدم عـــــــــــزلتي بر خود زدم

چون به همنوعان بسي زين غم شده مركب همي

ديده ام با ديده ام ثروت زند چـــــون حرف خود

آبرو ها چون شده با اين قـــــــــرار مكسب همي

يوسفا دنيا گذر مي بايدش با ايـــــــن نمـــــــود

چونكه دنيا گشته بر ما نـــــــوعيان ملعب همي